Τρανς παιδιά στα θρανία. Το πρώτο κουδούνι, ο πρώτος φόβος.


Γράφει η Άννα Απέργη


Μία νέα σχολική χρονιά αρχίζει και μαζί της αρχίζει και το άγχος που προκαλεί η ξαφνική αλλαγή από τις διακοπές, στη γλυκιά ρουτίνα του σχολείου. Τα περισσότερα παιδιά αγχώνονται και νιώθουν κάποια ανασφάλεια, για τη μεγαλύτερη τάξη, την νέα τους δασκάλα ή δάσκαλο , τους καινούριους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες, τις νέες πιο μεγάλες απαιτήσεις που θα υπάρξουν.

Continue reading

Εσωτερικευμένη Ομοφοβία και Τρανσφοβία, ένα σύμπτωμα της ασθένειας του συλλογικού υπερεγώ.


Από την σκοπιά της Ψυχικής Αρχιτεκτονικής.

Γράφει η Πάρβη Πάλμου


Από τη γέννησή μας καθώς και σε όλη την πορεία εξέλιξης του εαυτού μας ερχόμαστε σε μια επαφή με τα “θέλω” μας και πολύ νωρίς συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε όλες μας τις επιθυμίες. Ξαφνικά κοιτάμε γύρω μας και βλέπουμε ότι μας περιορίζουν χιλιάδες επιβεβλημένα “πρέπει” τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τις δικές μας ανάγκες. Από την πλέον γνωστή άποψη ότι τα αγόρια δεν πρέπει να κλαίνε και χιλιάδες άλλες άκαμπτες και σκληρές πεποιθήσεις σε σχέση με ποιά πρέπει να είναι τα ‘σωστά” χαρακτηρίστηκα ενός άξιου εκπροσώπου του αντρικού ή του γυναίκειου φύλου, μπορούν να δημιουργηθούν άκρως επικίνδυνα κοινωνικά εμφυτεύματα τα οποία εμποδίζουν την ικανότητα του ανθρώπου να εξελίξει τις πραγματικές του ικανότητες και να έρθει σε επαφή με τον αυθεντικό του εαυτό.

Continue reading