Συμπεριληπτικές σχολικές αυλές

Η σχολική αυλή είναι ο πρώτος δημόσιος χώρος με τον οποίο έρχεται σε επαφή ένα παιδί. Ωστόσο, στους χώρους αυτούς παρατηρούνται φαινόμενα αποκλεισμού βασισμένα σε έμφυλα στερεότυπα και ιεραρχικές δομές. Παρατηρούμε ότι οι περισσότερες σχολικές αυλές είναι “ποδοσφαιρο-κεντρικές”, εκτοπίζοντας στην περιφέρεια άλλες δραστηριότητες.

Ο οδηγός “El pati de l’escola en igualtat” (διαθέσιμος στα καταλανικά εδώ https://goo.gl/5temng) είναι ένα εργαλείο για την εξάλειψη της ανισότητας στα σχολικά προαύλια το οποίο θέλουμε να εφαρμοστεί και σε άλλα σχολεία, ξεκινώντας από την Ελλάδα και την Κύπρο! Για να γίνει αυτό, ξεκινάμε να μεταφράσουμε τον οδηγό στα ελληνικά, αγγλικά και ισπανικά και να τον προσαρμόσουμε στα νέα δεδομένα. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε τη βοήθειά σου!

Μέσα από την εκστρατεία crowdfunding, μπορείς να γίνεις μέρος της αλλαγής ενώ την ιδια στιγμή θα λάβεις από εμάς εκπαιδευτικά παιχνίδια, εργαλεία και και “in situ” εργαστήρια που μπορούν να σε βοηθήσουν να αλλάξεις την υπάρχουσα κατάσταση στις σχολικές αυλές. Για να συνεισφέρεις στην καμπάνια και να γίνεις κι εσύ μέρος της αλλαγής κάνε κλικ εδώ: http://goteo.cc/inclusiveschoolyards

Ποιες είμαστε; Είμαστε αρχιτεκτόνισσες από την Ισπανία, την Ελλάδα και την Κύπρο. Στόχος μας είναι η ανάπτυξη ενός δικτύου ατόμων που εργάζονται για την ισότητα των φύλων και τη δημιουργία χώρων συμπερίληψης και συνεργασίας.

Υποστηρίζοντας το ίντερσεξ παιδί σας – Οδηγός στην ελληνική γλώσσα

Οι περισσότεροι άνθρωποι μάθαμε στο σχολείο ότι οι άνθρωποι γεννιούνται (βιολογικά μιλώντας) μόνο σαν αγόρια ή κορίτσια. Σήμερα γνωρίζουμε από την γενετική, την βιολογία και άλλες επιστήμες, ότι αυτό δεν είναι ακριβές, γιατί οι άνθρωποι μερικές φορές γεννιούνται με διάφορες ίντερσεξ (διαφυλικές) παραλλαγές  στα χαρακτηριστικά του φύλου τους, παραλλαγές που δεν μπορούν να ταξινομηθούν ιατρικά σαν τυπικά αρσενικές ή τυπικά θηλυκές.

 Όλοι αυτοί οι ίντερσεξ άνθρωποι, που αντιστοιχούν στο 1,7% του γενικού πληθυσμού, δεν είναι “εξαιρέσεις”, ούτε “λάθη της φύσης” ούτε τόσο “σπάνιοι” όσο διαδίδεται. Είναι απλά άνθρωποι με διαφοροποιημένα χαρακτηριστικά φύλου, ωστόσο, εξακολουθούν να παραμένουν αόρατοι σε κάθε επίπεδο της ζωής, στο σχολείο, στην εργασία, απέναντι στο νόμο, στην ασφάλιση, στην κοινωνία.  Τις τελευταίες δεκαετίες πολλοί ίντερσεξ άνθρωποι αρχίζουν να μιλούν για το βίωμά τους, τις πολλαπλές διακρίσεις και ενίοτε την ιατρική και κοινωνική κακοποίηση που έχουν υποστεί, ενώ έχουν στερηθεί (μέσω των αισθητικών επεμβάσεων φύλου που τους έγιναν σε μικρή ηλικία) την γονιμότητά τους ή και την αισθητηριακή τους αρτιότητα. Από τις μαρτυρίες τους γνωρίζουμε σήμερα ότι η προσπάθεια παθολογικοποίησης και “κανονικοποίησης” των σωμάτων τους, ήδη απο πολύ τρυφερή ηλικία και ερήμην τους, παράλληλα με τη σιωπή και την ντροπή που είχε επιβληθεί στα ίδια και τους γονείς τους, τους έχει προκαλέσει στιγματισμό, ψυχοσωματικό τραύμα και ψυχοσωματική κακοποίηση.

Τα ιατρικά πρωτόκολλα διαχείρισης της διαφυλικότητας σε βρέφη και παιδιά, δυστυχώς, δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα από το 1950. Ήταν η εποχή που ο σεξολόγος J.Money έπεισε σύσσωμη την ιατρική κοινότητα πως αρκούσε να κανονικοποιήσουμε χειρουργικά την μη τυπική ανατομία ενός μωρού και να το μεγαλώσουμε στο επιθυμητό φύλο, χωρίς να του αποκαλύψουμε τη διαφορετικότητα του. Παρ όλη την αυτοκτονία των διδύμων Reimer, που αποκάλυψε την απόλυτη αποτυχία των πειραμάτων του Money πάνω τους, το πρωτόκολλο συνεχίζεται ως τις μέρες μας για τα ίντερσεξ παιδιά με “αμφίβολη” ανατομία, στην Ελλάδα και σε άλλες 20 ευρωπαϊκές χώρες. Ο λόγος που προβάλλεται είναι η “καλύτερη κοινωνικοποίησή τους, λόγω τις δυσκολίας της κοινωνίας να αποδεχθεί την φυσική ανθρώπινη ποικιλομορφία.. Ως αποτέλεσμα, οι γονείς που δεν έχουν πρόσβαση στην επικαιροποιημένη πληροφορία καταλήγουν είτε να πιέζονται σε αναίτιους τερματισμούς της κύησης (λόγω της ανίχνευσης της ίντερσεξ κατάστασης προγεννητικά) απόλυτα επιθυμητών εμβρύων, είτε (αν ανιχνεύτηκε μεταγεννητικά) πιέζονται να συναινέσουν βιαστικά σε χειρουργική τροποποίηση της ανατομίας των ίντερσεξ βρεφών ή μικρών παιδιών τους, χωρίς να τους παρουσιαστεί η ζοφερή πραγματικότητα και οι μακροχρόνιες παρενέργειες τέτοιων πρακτικών στα παιδιά τους.

Ο ΟΗΕ και οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν χαρακτηρίσει αυτές τις αναίτιες ιατρικές παρεμβάσεις “κανονικοποίησης” ως αυτό που πραγματικά είναι: ανθρώπινα βασανιστήρια. Στους γονείς πρέπει να δίνεται άπλετος χρόνος και ολοκληρωμένη πληροφορία ώστε να μάθουν τις εναλλακτικές αλλά και τις συνέπειες σε κάθε περίπτωση. Μόνο τότε θα μπορούν να αποφασίσουν άρτια το πιο συμφέρον για το παιδί τους.

Ο οδηγός που δημιούργησαν η OII Europe, ILGA & EPA έρχεται να προσφέρει στους γονείς αυτήν ακριβώς τη γνώση και να υπενθυμίσει το δικαίωμα των ίντερσεξ παιδιών στην σωματική ακεραιότητα και στην άνευ όρων αποδοχή και αγάπη που δικαιούνται, όπως δικαιούται κάθε παιδί. 

Η μετάφραση του οδηγού στα ελληνικά και η επιμέλεια έγιναν από τα μέλη του Πολύχρωμου Σχολείου, Ρηνιώ Σημεωνίδου και Φαίη Ορφανίδου.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα των intersex ανθρώπων – Η Ρηνιώ Συμεωνίδου στη σκηνή του TEDx Lesvos

 

 

Η Ρηνιώ Συμεωνίδου γεννήθηκε στην Αθήνα (1966) και ζει στις Κυκλάδες. Αφού αγάπησε, σπούδασε, δούλεψε και δίδαξε την τέχνη του ήχου για δυο δεκαετίες, αφοσιώθηκε στην ανατροφή ενός υπέροχου ίντερσεξ παιδιού.

Νιώθοντας ότι η ήπια γονεϊκότητα με ενσυναίσθηση και σεβασμό στο παιδί αλλάζει το μελλοντικό κόσμο για το καλύτερο, ασχολείται με το γονεϊκό και εκπαιδευτικό ακτιβισμό, με ιδιαίτερη ευαισθησία στα δικαιώματα και τη συμπερίληψη των μειονοτικών παιδιών (ΑμεΑ, ΑμεΕΕΑ, ΛΟΑΤΚΙ+, παιδιά πρόσφυγες, κ.α.).

Παράλληλα σπουδάζει ξανά, Ανθρωπιστικές Επιστήμες στο ΕΑΠ (τμ. Ευρωπαϊκού Πολιτισμού) Είναι ιδρυτικό μέλος της γονεϊκής συλλογικότητας “Ενσυναίσθηση”, του Συλλόγου Στήριξης ΑμεΑ & ΑμεΕΕΑ Κυκλάδων “Δικαίωμα” & της (υπό ίδρυση) συλλογικότητας “Intersex Greece”. Ενεργό μέλος του Πολύχρωμου Σχολείου, είναι παράλληλα υπεύθυνη για τα ίντερσεξ δικαιώματα στο Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών. Τον Οκτώβρη του ‘17 άνοιξε στην Ελληνική Βουλή το θέμα της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ίντερσεξ ανθρώπων, που μέχρι σήμερα παραμένουν αόρατοι για την ελληνική πολιτεία. Δραστηριοποιείται στη θεσμική και εξωθεσμική ενημέρωση & επιμόρφωση για τα δικαιώματα και την συμπερίληψη των ίντερσεξ ανθρώπων, στην ανατροφή, την εκπαίδευση, την υγεία, την εργασία.

ΗΟΜΒΑΤ: Ανάπτυξη κοινής στρατηγικής για την καταπολέμηση του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού στα σχολεία

Το Εργαστήριο Κοινής Στρατηγικής για την αντιμετώπιση του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού στα σχολεία πραγματοποιήθηκε από το ΚΜΟΠ (www.kmop.gr), σε συνεργασία με το Πολύχρωμο Σχολείο (http://rainbowschool.gr/), την Πέμπτη 28 Ιουνίου 2018 στον χώρο του Europe Direct του Δήμου Αθηναίων στο Σεράφειο κέντρο Αθλητισμού, Πολιτισμού και Καινοτομίας.

Στην αρχή της συνάντησης παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα σχετικής έρευνας που εκπονήθηκε την περίοδο Οκτώβριος 2017 – Μαρτίου 2018 μέσω της οποίας καταδείχτηκε η έκταση του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού στα σχολεία, τα διαφορετικά χαρακτηριστικά του εκφοβισμού, καλές πρακτικές και τρόποι αντιμετώπισης του φαινόμενου στα σχολεία. Από τα σημαντικότερα ευρήματα είναι ότι το 71% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι τα παιδιά που δεν ανταποκρίνονται στη στερεοτυπική εικόνα ενός κοριτσιού ή αγοριού δέχονται συνήθως εκφοβισμό. Σε γενικές γραμμές οι γυναίκες που συμμετείχαν ήταν περισσότερο ανεκτικές σε ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, γεγονός που καταδεικνύεται τόσο από τη διεθνή βιβλιογραφία όσο και την έρευνα πεδίου. Αντιθέτως, οι άνδρες παραμένουν λιγότερο ανεκτικοί προς τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Αξιοσημείωτο εύρημα της έρευνας αποτελεί επίσης η αναγνώριση της ίδιας της εκπαιδευτικής κοινότητας για την αδυναμία και έλλειψη κατάρτισης να χειριστεί αποτελεσματικά το ζήτημα, αναγνωρίζοντας αρνητικά σχόλια ή συμπεριφορές, συνειδητές ή ασυνείδητες, όχι μόνο των παιδιών προς άλλα παιδιά αλλά και του εκπαιδευτικού προσωπικού προς τα παιδιά.

Η έρευνα παρουσιάζεται στην Εθνική Έκθεση της Ελλάδας την οποία μπορείτε να βρείτε μαζί με τη συγκριτική ανάλυση των αποτελεσμάτων σε Ελλάδα, Λιθουανία και Κύπρο στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://www.hombat.eu/el/press-room-el/

Κύριος στόχος του εργαστηρίου που ακολούθησε ήταν η διαμόρφωση στρατηγικών για την καταπολέμηση του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού στα σχολεία με βάση την εξειδίκευση και την εμπειρία των εμπλεκόμενων φορέων. Το εργαστήριο απευθυνόταν σε επαγγελματίες του τομέα της εκπαίδευσης (ενώσεις διδασκόντων, σχολικές ψυχολογικές ενώσεις, εκπαιδευτικά ιδρύματα κλπ.), στελέχη του δημόσιου τομέα και εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών.

Οι κύριες προτάσεις που προέκυψαν αφορούν σε καμπάνιες ευαισθητοποίησης απευθυνόμενες στα διάφορα ιδρύματα και στους εκπαιδευτικούς, εισαγωγή μη ετεροκανονικής διαπαιδαγώγησης από τα πρώτα στάδια της εκπαίδευσης και επέκταση της σεξουαλικής πολυμορφίας σε άλλα μαθήματα, παροχή πληροφοριών μέσω διαδικτύου για μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς – με βάση το ενδιαφέρον και τα ερωτήματά τους, χρήση των ήδη υπάρχοντων θεματικών εβδομάδων στα σχολεία και του ανάλογου υλικού, καλύτερη επικοινωνία των αποτελεσμάτων των ερευνών, διαμόρφωση συμμαχιών γύρω από κοινούς στόχους και δημιουργία τοπικών, εθνικών δικτύων. Οι φορείς αποφάσισαν να επικεντρωθούν στη διαμόρφωση συμμαχιών γύρω από τους προαναφερθέντες, κοινούς στόχους και τη δημιουργία τοπικών, εθνικών δικτύων. Σε επόμενο στάδιο οι συμμετέχοντες φορείς θα συνεργαστούν για την διαμόρφωση των προτεραιοτήτων σχετικά με το φαινόμενο του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού στα σχολεία και την ανάπτυξη ενός σχεδίου δράσης για την καταπολέμηση του. 

Τοποθετήσεις στο εργαστήριο έκαναν η Πρόεδρος του ΚΜΟΠ, Δρ. Αντωνία Τορρένς, ο κος Πέτρος Σαπουντζάκης, ιδρυτικό μέλος του Πολύχρωμου Σχολείου και εκπαιδευτικός, ο εμπειρογνώμονας κος. Peter Dankmeijer και η Δρ. Χριστίνα Ιωάννου, ψυχολόγος και υπεύθυνη ερευνήτρια του ΚΜΟΠ.

Παρευρέθηκαν ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, εκπρόσωποι της Γενικής Γραμματείας Ισότητας Φύλων – Υπουργείο Εσωτερικών, του ΚΕΘΙ, του Κέντρου Προαγωγής Ψυχικής Υγείας Δήμου Αθηναίων, του Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού, των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ποτάμι, Κίνημα Αλλαγής, ΚΙΔΗΣΟ, και των οργανώσεων Colour Youth – Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας, ActionAid, Θετική Φωνή, ΟΛΚΕ, Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης “11528 – ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ”, ΟΚΑΝΑ καθώς και σύμβουλοι εκπαίδευσης, καθηγητές πανεπιστημίων και εκπαιδευτικοί.

Το έργο ΗΟΜΒΑΤ χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο του Προγράμματος Rights, Equality and Citizenship Programme (REC) 2014-2020 και υλοποιείται από ένα σχήμα 5 συνεργαζόμενων φορέων σε 4 χώρες. Απευθύνεται στο σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας, σε παιδιά της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σε εκπαιδευτικές αρχές και φορείς, καθώς και σε γονείς με παιδιά σε αυτές τις εκπαιδευτικές βαθμίδες.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε:

www.kmop.gr / www.hombat.eu / https://www.facebook.com/Hombat-189852648262267/

Πόσο lgbt friendly είναι το σχολικό περιβάλλον στην Ελλάδα; Η οπτική μιας φοιτήτριας Κοινωνικής Εργασίας

Η Νικολέτα Γεροντάκη, έχοντας αποφοιτήσει πρόσφατα από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, παραθέτει τη δική της οπτική σχετικά με την ομοφοβία που επικρατεί στο ελληνικό σχολείο. Είναι φοιτήτρια του τμήματος Κοινωνικής Εργασίας στην Αθήνα και εθελόντρια στο Πολύχρωμο Σχολείο και σε άλλες δύο οργανώσεις, διαφορετικής θεματικής. Μελλοντικά ως επαγγελματίας θα ήθελε να εξειδικευτεί σε ευπαθείς ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων. 


Γενικότερα, η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες που αντιμετωπίζουν ακόμα την ομοφυλοφιλία ως ένα ζήτημα ταμπού. Στην ελληνική παιδεία, λοιπόν, εκλείπει η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και γενικότερα παρουσιάζονται όλα υπό το πρίσμα της ετεροκανονικότητας, δηλαδή μόνο η ετεροφυλοφιλία και η ταύτιση με το βιολογικό φύλο μας παρουσιάζεται ως κάτι ορθό, ακόμα και υπαρκτό. Το ελληνικό σχολείο λοιπόν δεν κάνει κάποια ιδιαίτερη συμπερίληψη στα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, ούτε μέσω βιβλιογραφικού υλικού, ούτε οι καθηγητές θίγουν τέτοια θέματα διαφορετικότητας συνήθως. Εάν τα θίξουν θα είναι για να εκφράσουν ομοφοβικές απόψεις, θεωρώντας αυτονόητο ότι κανένας δεν θα θιχτεί από ό,τι ειπωθεί. Ο αριθμός των ΛΟΑΤΚΙ εφήβων όμως δεν είναι ένα αμελητέο νούμερο και δεν χρειάζεται να είσαι ΛΟΑΤΚΙ για να θιχτείς, χρειάζεται απλώς να τάσσεσαι υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να υποστηρίζεις την αγάπη σε όλες τις μορφές της. Ακόμα και σε αυτές που δεν μπορείς να καταλάβεις. Υπάρχουν πολλοί ΛΟΑΤΚΙ μαθητές που ακούγοντας εκπαιδευτικούς, άτομα που θα έπρεπε να αποτελούν πρότυπο για τα παιδιά, να εκφράζουν ρητορική μίσους ουσιαστικά ωθούνται στην απομόνωση, στην απόκρυψη του σεξουαλικού προσανατολισμού τους και στην καταπίεση των συναισθημάτων τους.

Continue reading